Je suis dans la lune...

[CS] MS ไปเยี่ยมไทย

"ไปเยี่ยมไทยกันมั้ยคะ ครูนัด?"

น้ำเสียงที่ดูนุ่มนวลอบอุ่นของครูสอนภาษาเสปนสาวดังขึ้นมาในช่วงของเย็นวันจันทร์ที่ฉันไม่มีคาบสอน

"ไทยไม่สบายเหรอคะ?" ฉันเลิกคิ้วถาม นี่ฉันไม่รู้จริงๆนะว่าไทยเค้าไม่สบาย

"ค่ะ เข้าโรงพยาบาลมาได้ระยะหนึ่งแล้ว" ครูเอมตอบ "ที่จริงดิฉันก็เพิ่งมารู้เอาตอนเช้าวันนี้นี่เอง เย็นนี้พวกครูๆส่วนใหญ่เขาจะทยอยไปเยี่ยมกันน่ะค่ะ"

"ขอโทษนะคะ พอดีเมื่อเช้านัดมาสาย ก็เลยไม่รู้" ฉันช้อนตาขึ้นมองครูเอม

เมื่อวาน เพราะแม่ของฉันต้องธุระไปสัมมนาที่ต่างจังหวัดกระทันหัน แล้วก็ไม่อยากไปกับบรรดาครูๆที่โรงเรียน แม่สาก็เลยเอาเจ้าหนูวิออสขับไปเอง...

ส่วนฉันน่ะเหรอ?...

เช้านี้ก็ต้องโหนรถเมล์มาทำงานน่ะสิ...

และผลจากระบบคมนาคมขนส่งระบบหวานเย็นถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่างของรถเมล์ระยะทางจากสมุทรปราการถึงบางขุนเทียน ก็ทำให้ฉันมาสาย...เกินเส้นแดงไป 1 ชั่วโมงเต็มๆ

ทั้งๆที่พยายามจะไม่มาสายเพื่อให้เสียประวัติการทำงานแล้วแท้ๆ...

"แล้วครูนัดจะไปกับพวกเรามั้ยคะ?" ครูเอมเอ่ยชวนฉันอีกครั้ง

"...ก็อยากไปอยู่หรอกค่ะ แต่วันนี้นัดไม่มีรถ แถมบ้านนัดก็อยู่ไกล คงกลับดึกมากไม่ได้แน่ๆค่ะ"

"ยังไงก็ฝากบอกไทยด้วยนะคะว่าขอให้หายไวๆ"

ฉันพูดตรงๆ เพราะระยะทางระหว่างบ้านกับโรงเรียนมันไกลแบบนี้ ทำให้ฉันไปเถลไถลที่อื่นไม่ได้นานนัก ถ้าเกิดอยู่นานก็เกรงว่ากว่าจะถึงบ้าน ฉันก็ถูกแม่สาบ่นหูชาแน่ๆ

"งั้นเหรอคะ?" ครูเอมยิ้มให้ "ถ้างั้น...พวกเราไปก่อนนะคะ ครูนัด"

"ค่ะ Bon Voyage (เดินทางโดยสวัสดิภาพ) นะคะ"

ครูเอมและครูท่านอื่นๆหันมายิ้มให้ฉัน ก่อนที่เสียงฝีเท้าและเสียงบทสนทนาของพวกเขาจะค่อยๆหายลับไป

"จริงสิ ต้องรีบกลับบ้าน" ฉันพูดกับตัวเอง จากนั้นก็เก็บข้าวของใส่กระเป๋า

แล้วในขณะที่ฉันกำลังจะลุกจากเก้าอี้ทำงาน

"เขา" ก็มาอยู่ตรงหน้าฉัน

พร้อมกับคำพูดและรอยยิ้มอบอุ่น

"งั้นไปกับผมมั้ยครับ ครูนัด"

ฉันช้อนตาขึ้นมองเขา

"ครูโช..."

...........

....................

ฉันรู้สึกว่าตนเองเหมือนซองดริยงที่มีนางฟ้ามาปรากฏตัวต่อหน้าเพื่อทำให้นางสามารถไปงานเลี้ยงเต้นรำของเจ้าชายได้...

ทั้งๆที่ฉันไม่ได้ร้องขอ...

"ผมว่าผมจะไปเยี่ยมไทยเค้าเหมือนกัน" เขายังพูดต่อไปเรื่อยๆ ในขณะที่สายตาของเขายังคงมองฉัน "คิดว่าไหนๆก็ไหนๆแล้ว..."

"...นัดไม่อยากรบกวนครูโชค่ะ" ฉันปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม "ขอบคุณนะคะ แต่คิดว่านัดคง..."

"อย่าปฏิเสธเลยครับ" ครูโชเอ่ยเรียบๆ "อย่างน้อยก็ขอให้ "เพื่อนร่วมงาน" อย่างผม ทำอะไรให้ "เพื่อน" อย่างครูนัดเถอะครับ"

"..." ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง...

"ค่ะ"

ฉันตอบรับคำชักชวนของครูโชในที่สุด

เพราะในตอนนี้ฉันยังหาเหตุผลที่จะปฏิเสธความหวังดีของครูโชได้...

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

"ไปซื้อของเยี่ยมไทยกันเถอะค่ะ ครูโช"

"เอ๋?"

ฉันพูดขึ้นในขณะที่รถกำลังแล่นอยู่บนถนนได้ไม่ถึง 5 นาที

"ไปเยี่ยมเขามือเปล่าก็กระไรอยู่...เดี๋ยวนัดจะแวะซื้อดอกไม้ด้วย เขาว่ามีดอกไม้อยู่ในห้องแล้วจะทำให้คนป่วยรู้สึกสดชื่นขึ้น"

"นั่นสินะครับ ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิท" ครูโชทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกเรื่องสำคัญได้ ก่อนจะค่อยๆชะลอรถ "แถวโรงเรียนมีร้านขนมกับร้านดอกไม้อยู่ เดี๋ยวแวะไปซื้อกันนะครับ"

ฉันพยักหน้า

.................

..................................

ฉันเดินเข้าไปในร้านเบเกอรี่ร้านเจ้าประจำ ขนมเค้กและพายหลากหลายชนิดเรียงรายอยู่ในตู้โชว์ สีสันของมันราวกับจะเชิญชวนให้ผู้ที่มาเยือนซื้อมันไป

"จะเอาอะไรดีน้า~" ครูโชมองขนมที่ละลานตาอยู่ต่อหน้าด้วยความสนใจ

ก่อนที่กลิ่นหอมของช๊อกโกแลตจะลอยเข้าจมูกเรา 2 คน

"มีบราวนี่เพิ่งอบมาใหม่ๆเลย งั้นเอานี่มั้ยครับครูนัด..." ครูโชเอ่ยถามเมื่อเห็นพนักงานในร้านถือบราวนี่โรยหน้าด้วยช๊อกโกแลตชิพถาดใหญ่เข้ามาเตรียมวางในตู้กระจก

ฉันมองหน้าครูโชนิ่ง...

"...ไม่เอาค่ะ"

ครูโชย่นคิ้วนิดหน่อย

"แม่ของนัดบอกว่า คนป่วยให้ทานของมันๆอย่างช๊อกโกแลตมันไม่ดี..."

"แล้วอีกอย่าง..."

"ครับ?"

"...ไม่มีอะไรค่ะ" ฉันเอ่ยยิ้มๆ "เอาเป็นเค้กครีมสดหน้าผลไม้แล้วกัน ทานแล้วชื่นใจดี"

"ครับ" ครูโชยิ้มให้

.................................

เนื่องจากเราเสียเวลาไปกับการเลือกซื้อขนมมามากแล้ว ครูโชจึงแยกจากฉันไปสั่งดอกไม้ที่ร้านขายดอกไม้ซึ่งตั้งไม่ห่างจากร้านเบเกอรี่เท่าไหร่เพื่อไม่ให้เสียเวลา

หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันเข้ามานั่งในรถ สองมือพยายามประคองช่อดอกไม้มาวางไว้บนตัก

แล้วก้มลงมองช่อดอกไฮเดรนเยียสีชมพูอ่อนที่อยู่ในมือ...

แต่ก็แปลก...ครูโชซื้อดอกไฮเดรนเยียมาเป็นของเยี่ยมไทยตรงกับความคิดของฉันพอดี

ฉันชอบดอกไฮเดรนเยียนะ...สีอ่อนก็จริงแต่ดูแล้วสบายตาดี คิดว่าไทยคงชอบ

จากนั้นเหลือบมองสารถีที่จะพาฉันไปเยี่ยมลูกศิษย์ของตัวเอง

ครูโชก็หันมามองฉัน

"..."

ภายใต้ความเงียบและสายตานั้น ฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...

แต่ฉันแสร้งไม่รับรู้...

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ฉันกับครูโชมาถึงโรงพยาบาลที่ไทยรักษาตัวอยู่ในเวลาราว 5 โมงเย็น

เมื่อฉันกับครูโชเข้าไปในห้อง ยังมีเด็กๆอยู่จำนวนหนึ่ง 1 ในนั้นก็เป็น มิ้นท์ ลูกศิษย์ที่เรียนวิชาของฉันอยู่ด้วย

เธอนั่งอยู่บนโซฟาที่ตั้งอยู่ตรงกันข้ามเตียงผู้ป่วย ในมือมีชีทวิชาภาษาฝรั่งเศสที่มีกำหนดส่งวันพุธด้วย

"สวัสดีค่ะ ครูนัด ครูโช" มิ้นท์เอ่ยทักทายฉันด้วยน้ำเสียงร่าเริง "เมื่อครู่นี้ ครูเอมกับครูรันตร์ก็มาเยี่ยมไทยค่ะ แต่กลับไปแล้ว"

"งั้นเหรอ?" ฉันเอ่ยเรียบๆ พลางวางขนมไว้บนโต๊ะใกล้กับชั้นวางจาน แล้วบอกให้มิ้นท์เอาเข้าตู้เย็นให้ ซึ่งพอเปิดออกมา ก็มีขนมมากมายอัดแน่นอยู่ข้างใน จนสาวน้อยต้องนั่งจัดระเบียบข้าวของในนั้นอยู่พักหนึ่งจึงสามารถใส่เข้าไปได้

ส่วนดอกไม้นั้น ฉันมองหาแจกันเซรามิคปากกว้างสีขาวสะอาดมาได้ใบหนึ่ง ก็จัดการเสียบช่อดอกไฮเดรนเยียไว้ทั้งแบบนั้นแล้วเดินมาที่คนป่วยที่ดูไม่เหมือนคนป่วยสักนิด ไทยยังคงยิ้มแย้มแจ่มใส สีหน้าก็ดูดีด้วย

"เป็นยังไงบ้างคะ ไทย?"

"ไม่เป็นไรแล้วครับ" ไทยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณนะครับ ที่มาเยี่ยมผม"

"ลูกศิษย์ไม่สบายทั้งที แล้วจะให้ดูดายได้ยังไงล่ะคะ" ฉันพูดพลางวางแจกันไว้ตรงชั้นวางข้างหัวเตียง "ครูซื้อเค้ก กับ ดอกไม้มาเยี่ยมนะ"

"ดอกไฮเดรนเยียน่ะ มองแล้วเพลินตาดี"

"ครับ ที่โรงแรมพ่อผมก็เคยเอามาประดับตรงล๊อบบี้" ไทยตอบ "แต่ว่าช่วงที่ผมอยู่โรงพยาบาลนี่ ผมแทบไม่ได้ออกไปไหนเลย มีหวังอ้วนขึ้นแหงเลยครับ"

"ไม่อ้วนขึ้นหรอกนะ ไทย" ครูโชเดินเข้ามายืนอยู่ตรงฝั่งตรงกันข้ามกับฉัน "เดี๋ยวครูให้โจทย์อินทิเกรตสัก 2-3 ข้อ ให้ครูคมเดชพาวิ่งรอบสนามสัก 6-7 รอบ รับรองว่าไขมัน ไตรกีเซอร์ไลน์ แคลอรี่ หายแน่นอน"

"ที่ว่าหายนี่ รวมถึงชีวิตผมด้วยรึเปล่าครับ?" ไทยเลิกคิ้วถาม ก่อนที่เสียงหัวเราะครืนใหญ่ของคนที่อยู่ในห้องจะตามมา

"ครูซื้อเค้กผลไม้มา ไม่อ้วนหรอก" ฉันยิ้มจางๆ

"ไทย..."

"ครับ"

"หายไวๆนะคะ..."

"ครับ..."

ฉันพูดแค่นั้น...

ที่จริงฉันมีเรื่องจะถามไทยมากมาย โดยเฉพาะเรื่องของไอริสา

แต่ฉันคิดว่า เมื่อเรื่องเกิดที่เด็กๆ ก็ควรจะให้เด็กๆเป็นผู้แก้ไขปัญหากันเองก่อน ผู้ใหญ่จะเข้ามามีส่วนก็ต่อเมื่อว่ามันเกินกำลังที่เด็กจะรับมือไหว...ก็เท่านั้น

ตอนนี้ฉันจึงไม่ขอยุ่ง...

คิดว่าไทยคงรู้เรื่องนี้ดี...และไม่เก็บเอามาเป็นอารมณ์จนตัวเองต้องเข้าโรงพยาบาลแบบนี้...

ส่วนเรื่องของครูเอมนั้น...คงเป็นสาเหตุหลักมากกว่า

รอยแผลเป็นนั่น แน่นอน สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นมันสามารถทำให้เกิดสายตาที่แตกต่างกันไป บ้างตกตะลึง บ้างแสดงทีท่ารังเกียจ

ครูเอมคงเคยโดนคนตั้งข้อรังเกียจในเรื่องนี้ เธอจึงเลือกที่จะปกปิด...

แต่เมื่อสิ่งที่เคยซุกซ่อนไว้เปิดเผย...แน่นอนว่าครูเอมต้องเสียใจเป็นเรื่องธรรมดา

และคนที่ทำให้เรื่องนี้มันแดงขึ้นมา...โดยไม่ได้เจตนา...

ก็คือ ไทย...จากคำบอกเล่าของครูท่านอื่นๆ

เขาก็คงเครียดกับเรื่องนี้มาก...แล้วสุดท้ายก็มานอนที่โรงพยาบาลนี้

แต่ดูจากสีหน้าของไทยในวันนี้

คิดว่าคงไม่เป็นไร...

เด็กคนนี้...เข้มแข็งกว่าที่คิด...

..............

.....................

หลังจากเสร็จสิ้นการเยี่ยมไทย ครูโชก็ขับรถมาส่งฉันถึงสมุทรปราการ...

ฉันเกรงใจเขา ตอนแรกฉันบอกให้เขาส่งฉันแค่ที่ป้ายรถเมลก็พอ แต่เขาบอกว่าตอนนี้ฟ้าครึ้ม กลัวว่าฉันจะไปเจอฝนเข้ากลางทาง แล้วกว่าจะถึงบ้านก็มืดค่ำ ฉันก็เลยตอบรับไป

ซึ่งถ้าฉันรู้ก่อนว่าจะเกิดขึ้นอะไรขึ้นต่อจากนี้...

ฉันคงจะไม่ไปกับเขา...

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

-TBC-

-สรุป-

-ครูเอมกับครูรันตร์จะไปเยี่ยมไทยเลยชวนนัด แต่นัดไปไม่ได้...เพราะไม่มีรถ

- ครูโชอาสาเป็นสารถีมาส่ง

-ได้ไปเยี่ยมไทย

-ครูโชอาสาไปส่งบ้าน