จั่วหัวแบบนี้ เอาให้เพื่อนอ่าน เพื่อนบอกว่า "ลูกสาวแกเหมือนโดนครูโชหลอกพาเข้าม่านรูดเลยว่ะ"
เล่นเอาเราสะดุ้ง
ไม่ใช่ซะหน่อย เอาที่ไหนมาพูดดดดด
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ต่อจาก MS ไปเยี่ยมไทย ค่ะ
[CS] SS เพราะครูโชแท้ๆ...
"ครูนัดคะ"
หญิงสาวร่างเล็ก ผมดำสั้นเอียงคอมองฉันที่นั่งเหม่ออยู่ที่หน้าจอโน๊ตบุ๊คบนโต๊ะทำงาน
"คะ?..." ฉันเงยหน้ามอง "มีอะไรเหรอคะ ครูอีฟ?"
"หน้าจอน่ะค่ะ" ครูอีฟเอ่ยยิ้มๆ "มีแต่ a เต็มหน้าจอหมดแล้วนะคะ"
"..." ฉันก้มลงมองตามที่ครูอีฟชี้มา นิ้วของฉันยังค้างอยู่ที่แป้นพิมพ์ไม่ยอมขยับไปไหน ทำให้หน้าจอที่ฉันกำลังพิมพ์ข้อสอบปลายภาควิชาภาษาฝรั่งเศสมีแต่ตัว a เต็มพรืดไปหมด
"จริงด้วย!" ฉันลนลานลบตัวอักษรส่วนเกินเป็นพัลวัน
"ครูนัดกะแจก A ให้พวกเด็กๆรึไงคะ?" ครูอีฟยังคงแซวฉันไม่หยุด "แต่ขอบตาคล้ำเชียว อดนอนเหรอคะ?"
"ก็...ค่ะ" ฉันตอบอ้อมแอ้ม "พอดีว่าตั้งแต่เมื่อคืน...นัดเพิ่งได้นอนแค่ 3 ชั่วโมงเองค่ะ"
"เอ๋?" คุณครูในร่างสาวน้อยเบิกตา "ทำไมล่ะคะ หรือว่าตรวจงานดึก?"
"ไม่ใช่หรอกค่ะ" ฉันย่นคิ้ว
...........
...................
ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะครูโชนั่นแหละ
...............
...........................
"พอลงจากมอเตอร์เวย์พระราม 2 ตรงนี้ ครูโชจะเห็นพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ...ที่เป็นตึกรูปช้างสามเศียรน่ะค่ะ จากนั้นก็ตรงไปเรื่อยๆ บ้านของนัดอยู่ในซอยเล็กๆตรงข้ามกับคาร์ฟูร์สำโรงค่ะ"
ฉันบอกทางมาบ้านของฉันให้ครูโชฟังเสร็จสรรพขณะที่รถที่ฉันนั่งมากำลังแล่นอยู่บนมอเตอร์เวย์ ซึ่งก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรมากมาย
จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก...
เพลงในรถที่เปิดฟังมาตลอดทางมีหลายแบบหลายแนว ฉันรู้จักบ้างไม่รู้จักบ้าง แต่ก็ฟังเพลินดี
แล้วความง่วงงุนก็เข้าครอบงำเปลือกตาของฉัน...
ถ้าตอนขับรถน่ะ...ไม่มีปัญหาอะไร...แต่ถ้าเป็นคนนั่งทีไร จะหลับทุกทีสิน่า...ฉันบ่นกับตัวเอง
"ครูนัด ถ้าง่วงก็หลับก่อนก็ได้นะครับ อีกนานกว่าจะถึง" ครูโชหันมามองฉันที่นั่งขยี้ตาหลายรอบ
"ไม่เป็นไรค่ะ นัดไม่ง่วง..."ฉันพึมพำ แต่ตาฉันเหลือขีดเดียวไปแล้วเรียบร้อย
ก่อนที่จะหลับ อินโทรเพลงใหม่ก็ดังขึ้น...
เป็นเพลงที่ฉันเคยได้ยิน และร้องตามได้...
yorokobi ga mau haru wo omou namida no hane
chiriyuku hanabira tonari anata no moto e to
kaze ga naru tabi soba ni iru yo tadoritsukeru
kanashimi yori sabishisa yori mamoru beki wa
ima wo ikiru anata
umarekawatta sakura no shita de mata aimashou
kitto sono toki ni waratte eien wo chikaou
ai shi ai sarete kono inochi wa mamori de saite
iroasenai manazashi mune ni maichiru no negai
anata ni anata ni anata ni
tada aitai
..................
..............................
ทั้งๆที่แอร์ในรถค่อนข้างหนาว
แต่ทำไมตัวถึงได้รู้สึกอุ่นนะ?
"...ครับ"
ฉันรู้สึกตัวเพราะเสียงปลุกของครูโช เปลือกตาของฉันค่อยๆลืมขึ้น...
รู้สึกมีเงาดำวูบผ่านหน้าไป...
"...ครูนัดครับ"
"ค้า..." ฉันตอบรับเขาด้วยเสียงเนือยๆ เหมือนคนเพิ่งตื่นนอน
"ตอนนี้เลี้ยวเข้าซอยที่ครูนัดว่าแล้วนะครับ แต่ผมไม่รู้ว่าบ้านหลังไหน ครูนัดต้องบอกแล้วล่ะครับ"
"...บ้านที่มีรั้วสีเขียว กับต้นแก้ว...บ้านหลังนี้ล่ะค่ะ" ฉันชี้ไปยังบ้านทางฝั่งซ้ายมือ ที่ไฟหน้าบ้านกำลังเปิดสว่าง ส่องให้เห็นทิวต้นแก้วที่กำลังออกดอกสีขาวบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมเย็นๆลอยเข้าจมูก
"ขอบคุณนะคะ ที่มาส่ง"
"ไม่หรอกครับ ยังไงๆก็ "เพื่อนร่วมงาน" เหมือนกันนี่ครับ" เขาตอบพร้อมส่งรอยยิ้มมาให้
เน้นคำว่า "เพื่อนร่วมงาน" จัง...
ถ้าให้คิดแบบขำๆ ฉันกำลังถูกเขาประชดที่ฉันเคยบอกว่าเรา 2 คน เป็นเพียง "เพื่อนร่วมงาน" รึเปล่านะ
"เข้าไปดื่มอะไรก่อนมั้ยคะ?"
"ไม่ล่ะครับ ดึกแล้ว...ผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า"
"งั้นเหรอคะ..." ฉันพูดพลางเปิดประตูแล้วก้าวออกมาจากรถ โดยไม่ลืมที่จะหยิบกล่องกระดาษเล็กจากใต้เบาะนั่งมาวางไว้แทนที่
"นัดซื้อบราวนี่มาฝากค่ะ..."
"ขอบคุณครับ..."เขาตอบรับ
"คิดว่าคุณฟ้า...คงชอบ..."
.....................
*-*-*-*-*-*-*--*-*-*-*-*-*-*
หลังจากที่ฉันพูดประโยคนั้นออกไป เขาเงียบไปถนัดใจ...
..................
หลังจากบอกลากันตามมารยาทแล้ว ฉันก็เปิดประตูรั้วเข้ามา รถของครูโชก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้านของฉัน
แต่คนที่ยืนรอฉันอยู่ที่หน้าบ้านกลับทำให้ฉันตาค้าง...
เพราะไม่ใช่คุณน้า...ไม่ใช่คุณยาย...
แต่เป็น...
"ว่าไง มาแล้วเหรอ" ชายหนุ่มร่างสูง ผมดำสั้น ยืนอยู่ต่อหน้า ซ้ำยังกอดอก มองฉันอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่...
"พี่..."
"ยายกับน้าเขาหลับแล้ว พี่เลยมายืนรอ"
"พี่กลับมาจากฝรั่งเศสตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"
"เรื่องนั้นไว้คุยกันทีหลัง นัด"
"ตามพี่มา"
.................
..........................
ฉันเล่าถึงตรงนี้ก็ถอนใจเฮือก
"...เท่าที่ฟังมา ครูนัดก็เลยโดนคนที่บ้านดุเพราะครูโชมาส่งเหรอคะ" ครูอีฟเอียงคอพลางคิดตาม "เหมือนบ้านอีฟเลยค่ะ ถ้ารู้ว่ามีหนุ่มมาส่งอีฟ มีหวังพี่ได้ตามถามกันไม่หยุดแน่ๆค่ะ"
"...มันไม่ใช่แค่นั้นสิคะ" ฉันตอบ ยิ่งคิด คิ้วของฉันก็ยิ่งขมวดเอาๆ
"มีอะไรอีกเหรอคะ?"
"..." ฉันมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นแล้ว ฉันจึงดึงตัวครูอีฟเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูพอให้ได้ยินกัน 2 คน
ก่อนที่ครูอีฟจะผละออกมาอย่างแตกตื่น
"ว่าไงนะคะ!!! พี่ครูนัดเห็นว่าครูโชกอดครูนัดงั้นเหรอ!?"
"อย่าเสียงดังสิคะ" ฉันรีบเอามือปิดปากครูอีฟทันที "นัดอธิบายไปแล้ว ว่าครูโชไม่มีทางทำแบบนั้น แต่พี่ของนัดเขาไม่เชื่อน่ะค่ะ ก็เลยโดนสอบสวนจนย่ำรุ่ง กว่าจะได้นอนก็แทบแย่"
"ที่จริง อีฟก็ไม่เชื่อค่ะว่าครูโชเขาจะเป็นพวกฉวยโอกาส"
"ค่ะ.." ฉันพยักหน้า "ยิ่งครูโชมีแฟนแล้วด้วย..."
"คะ?" เนื่องจากประโยคเมื่อครู่ฉันลดเสียงเบา จนอีกฝ่ายต้องเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
"ไม่มีอะไรค่ะ" ฉันยิ้มฝืด ก่อนปิดโน๊ตบุ๊คของตัวเอง "วันนี้นัดไม่มีคาบสอน ขอพักสายตาสักครู่ แล้วค่อยมาพิมพ์ข้อสอบต่อดีกว่า ขอบคุณนะคะที่ครูอีฟช่วยบอกที่ผิดของข้อสอบให้"
"แล้วก็...รับฟังเรื่องไม่เป็นเรื่องของนัดด้วย"
"ไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวตอบรับอย่างร่าเริง "ที่จริงอีฟก็อยากนอนกลางวันเหมือนกัน แต่ติดสอนคาบบ่ายนี่สิ..."
"เดี๋ยวสอนเสร็จก็หลับได้ค่ะ" ฉันเอ่ยกลั้วหัวเราะ
"นั่นสินะคะ"
"ครูอีฟคะ"
"?"
"เรื่องที่นัดบอกวันนี้ เป็นความลับของเรา 2 คนนะคะ"
"รับทราบค่ะ"
..................
.............................
หลังจากครูอีฟเดินจากไปแล้ว ฉันค่อยๆเอาหน้าฟุบลงกับโต๊ะ หลับตา...แต่ยังไม่ได้หลับสนิทเสียทีเดียว...
แค่รู้สึกเหนื่อย...
เหนื่อยใจ...
คนที่บ้านอาจจะแค่เข้าใจผิดไปเอง...
ไม่มีทางที่ครูโชจะทำแบบนั้นหรอก...เรื่องกอดอะไรนั่น...
ฉันรู้ดี...
..........
ความรู้สึกที่มี...ก็แค่คิดไปเองอยู่คนเดียว...
อะไรที่ตัดได้...ก็ควรตัดไปซะ...
ถ้าทำได้...
อย่างน้อย...หัวใจก็คงเป็นสุขกว่านี้...
-จบ-
-สรุป-
- ประโยคหลักก็อยู่ที่ทำตัวหนาไว้ล่ะค่ะ
-แต่อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน
-ขยันหย่อนระเบิดให้ครูโชมาก
-อยากเอาครูอีฟมาเล่นด้วย ชอบครูอีฟ น่าร้ากกกก
- เพลงที่นัดได้ยิน คือ เพลง sakurabito ของ sunset swish ค่ะ
กำลังบ้าเพลงนี้มาก เปิดซ้ำไปซ้ำมา 10 กว่ารอบ ไม่เบื่อ
