หมู่นี้เหนื่อยจัง

หลับเหมือนหลับไม่เต็มตา เพลียๆ กึดกือ วึดวือ (ไอ้สองคำหลังนี่มันจะสื่ออะไรฟะ??) ถ้าเท้าสามารถยกขึ้นมาก่ายหน้าผากแทนมือได้จะทำไปแล้ว

ภายใน 2 เดือน น้ำหนักลดไป 5 กิโล เพราะเอาเวลากินไปอ่านหนังสือ และเตรียมเอกสารสอนพิเศษ

หยุดเหมือนไม่ได้หยุดเพราะสอนพิเศษ

แถมเจอลูกศิษย์ 2 ประเภท ไอ้ที่ขวนขวายเรียนมาก็เก่งสุดโต่ง กับอีกประเภทคือไม่เอาเลย แถมกวนบาทากันอีก

เหนื่อยนะเนี่ย แต่ก็เห็นใจ เพราะบางคนมาเรียนญี่ปุ่นไม่ได้เพราะชอบ แต่เพราะ "จำใจ" และ "ไม่มีที่ไป" แถมโดนอาจารย์ที่โรงเรียนที่เด็กเรียนอยู่ด่าว่า "ไอ้โง่" "ไอ้ปัญญาอ่อน" ซึ่งเราได้ฟัง + เห็นเองที่อาจารย์เขียนไว้ในสมุด เราก็รู้สึกสงสาร 

กลายเป็นว่าเด็กมีกำลังใจมาเรียน กลับกลายเป็นกำลังใจหดหายเพราะคำพูดของครู บางคนก็ท้อ สิ่งที่เราทำได้ก็คือให้กำลังใจ และสอนให้เต็มที่สมกับความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมา

ถามจริง...

ครู "คือผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชา ถ่ายทอดความรู้ให้เด็กโดยไม่มีอคติ ฉันทาคติ" ไม่ใช่เหรอ?

การตัดกำลังใจเด็กม. 4 ที่เพิ่งเริ่มเรียนภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษมันถูกต้องแล้วเหรอ?

อีกหน่อยถ้าอาจารย์ยังคงใช้คำพูดแบบนี้ต่อไป ก็ไม่ต่างอะไรกับผลักเด็กลงสู่ก้นเหว

ครู...อาจจะ "ฆ่า" เด็กได้โดยไม่ได้เจตนา...

จากใจครูสอนพิเศษภาษาฝรั่งเศสและญี่ปุ่น

"เมื่อไหร่จะเลิกอ่านการ์ตูนซักที?"

"เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเป็นเด็กซักที?"

หลายคนเจอคำถามแบบนี้บ้างมั้ยคะ

โดนคำถามนี้ประจำแหละค่ะ เวลาแม่เห็นเราอ่านการ์ตูน แต่งฟิค วาดรูป ทั้งๆที่เราเคลียร์งานจนหมดแล้ว

จะเถียง จะแย้ง จะพูดอะไรเขาก็ไม่ฟัง เราเองก็เครียด สุดท้ายเราก็ไม่ได้โต้เถียงอะไรอีก

เหนื่อยใจ

สุดท้าย...ก็ไม่มีใครเข้าใจใครได้อย่างถ่องแท้

ปล่อยทิ้งทับถมจนเป็นตะกอน

วันไหนที่แม่เขานึกอยากจะกวนตะกอนที่จมนิ่งนั้นโดยการขุดเอาเรื่องเก่าๆมาพูด บางที่เราก็ปวดใจ

บางทีเรื่องๆนั้นเราเลิกทำไปนานแล้ว

บางทีก็โดนว่าจนเรารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าอย่างบอกไม่ถูก...เลยพยายามหนีจากความรู้สึกนั้นไปได้เร็วๆ

ก็เลยรับสอนพิเศษ ไม่ได้ไปฝึกงานที่ไหน

รู้สึกดีกับตัวเองขึ้นมาบ้างนิดหน่อย...มันก็แค่นิดหน่อยน่ะนะ

ตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าอยู่...

เพื่อนๆที่เคยพูดคุยคบหากันบ่อยๆ ตอนนี้ต่างก็มีชีวิตของตัวเอง ไม่ค่อยได้คุยกัน

เหงา...รู้สึกเหมือนถูกทิ้ง

อยากหนีไปให้ไกลๆจากความรู้สึกแบบนี้จัง

 

edit @ 24 Jun 2008 09:33:22 by renren119 as Shiba Kaien

ลาก่อน

posted on 06 Jun 2008 15:10 by renren

ลาก่อน....เจ้าหมาพุดเดิ้ล วัย 7 ขวบ ที่ถ้าเทียบกับอายุคน เธอก็ เป็นสาววัยกลางคนแล้ว...

ลาก่อน...เจ้าหมาพุดเดิ้ลที่ชอบตามฉันไปไหนต่อไหน...

ลาก่อน...เจ้าหมาพุดเดิ้ลที่ยอมเจ็บท้องข้ามวันข้ามคืนคลอดลูกหมา 4 ตัวให้บ้านเราอย่างอดทน...

ลาก่อน...เจ้าหมาพุดเดิ้ลที่เข้มแข็งตลอดเวลา แม้กระทั่งหมอจะระดมฉีดยา น้ำเกลือ สวนท่อปัสสาวะ จนเราอดน้ำตาร่วงด้วยความสงสารแกไม่ได้...

แต่อย่างน้อย...ในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิตของแก...ยามที่ลมหายใจสุดท้ายของแกจะออกจากร่าง...เราก็อยู่...และจับมือแกไว้...ทนดูแกหมดลมไปต่อหน้าต่อตาโดยที่เราช่วยอะไรไม่ได้...

ขอโทษนะ...

แต่ก็ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

ลาก่อนนะ

น้ำตาล...

เกิดใหม่ในชาติหน้า...ขอให้เราอยู่ด้วยกันอีก

ลาก่อน....